برگزیده ای از سخنان کورش بزرگ در منشورهای پارسوماش، شوشیانا و پرشیا به همه فرزندان پاک ایران زمین
از پارس برآمدم. از پارسوماش. این گفته من است.
کورش پسر ماندانا و کمبوجیه.
من کورش هخامنش فرمان دادم که بر مردمان اندوه نرود. زیرا اندوه مردمان اندوه من است و شادمانی مردمان، شادمانی من.
بگذارید هرکس به آیین خویش باشد. زنان را گرامی بدارید. فرودستان را دریابید. و هرکس به زبان تبار خویش سخن گوید. گسستن زنجیرها آرزوی من است. ما شب را و بیداد را خواهیم زدود، زندگی را ستایش خواهیم کرد.
تا هست سرزمین من آسمانی باد! که در او رودهای بسیاری جاری است. ما دامنه ها و دشت هایی داریم دریا وار. رازآمیز، سرسبز و برکت خیز؛
و شما را گفتم این بهشت بی گزند را گرامی بدارید. درسرزمین من توان شکفتن بسیار است. سرزمین من، مادر من است.
تا هست خند ۀ شادمانه کودکان خوش باد ، تا هست شهریاری بانوان و آواز خنیاگران خوش باد. تا هست رودها فراوان و فراوان تر باد. از سوگ و اندوه به دور باد سرزمین من.