محمّد باقر پلاس با تخلّص شاعرانة «ساعد-صاعد» از شعراي با ذوق اواخر قرن سيزدهم و اوايل قرن چهاردهم هجري قمري است. در محلّة اهر استهبان تولّد مييابد و بزرگ ميشود. مدّتها در نجف مقيم و به پيشة پينهدوزي اشتغال داشته است.
هالهاي از شايعات پيرامون شخصيّت، زندگاني، اشعار و مرگ او در برگرفته است. در رابطه با واژة پلاس شايعاتي درافواه رايج است كه به يكي دو تا از آنها اشاره ميرود:
گويند حاج ميرزا بابا سادات معزّي (وفات: 1282 ه.ق)، يك در طلاكوب به جهت نصب در حرم مطهّر علي (ع) به نجف ميبرد. در حال كار گذاشتن، محمّد باقر هم كه از روحيهاي طنزآميز برخوردار بوده است، سر ميرسد و به حاج ميرزا بابا كه همشهرياش بوده است ميگويد: «آقا! شما كه اينقدر سخاوت داريد كه درِ طلاكاري شده را تقديم مولا ميكنيد فكري هم به اين پلاسهاي بنده بكنيد.» منظور لباسهاي مندرسش بوده است.
شايعة ديگر اين است كه محمّد باقر از سواد بهرهاي نداشته است. هنگامي كه ميخواسته است شعري بسرايد براي شخص با سوادي ميگفته و او مينوشته است. غليان شعرش در مجالِ نوشتن كاتب نميگنجيده است. ناچار به نويسنده ميگفته است: «چه قدر مرا پلاس ميكني! زودتر بنويس و بازي نكن.»
كربلايي محمّد باقر پلاس پيش خدمت شيخ ابوالحسن محقّق العلما (تولّد:1255، درگذشت:1338 ه.ق) بوده است. اگرچه از سواد بهرهاي نداشته است امّا از اشعارش چنين استنباط ميشود كه در سرودن اشعار بهره ميبرده است.
گويند كه ديواني خطّي از شاعر در اصفهان ديده شده است. ولي متأسّفانه بيش از يك قصيده از وي باقي نمانده است.
بنا به رواياتي، ملّا محمّد علي اخباري و ميرزا محمّد اخباري (شمس اصطهباناتي-شاعر گرانمايه) از فرزند زادگان ايشاناند.
وي در نجف اشرف در ميگذرد و در حرم امام علي (ع) به خاك سپرده ميشود. شايعهاي در حرم دفن شدنش چنين است كه: تاجري سكته ميكند و در حرم مولا علي گوري برايش ميخرند. تاجر بهبودي حاصل ميكند و به زندگي بازميگردد. به ميمنت اين زندگانيميگويد نخستين مرده را در گورِ من بخوابانيد. و اين قرعه به نام محمّد باقر پلاس ميافتد.
قصيدة غرايي در رثاي مولاي متّقيان علي (ع) سروده است كه گويا به دستور ناصرالدّين شاه بيت زير بر يكي از سر درهاي صحن اميرالمؤمنين نصب ميگردد:
منوی اصلی
صفحه ی اول
عکس
