جناب آقا و يا سركار خانم «ج . سعادت»

با درود

اين جانب مطلب شما را تحت عنوان «پيغام»خواندم. از اين كه بي هيچ مقدمه اين گونه با قلم هجمه را شروع كرديد بسيار متعجب شدم. نخست تصور كردم اين دنباله مطالب ديگري مي باشد و مقدمه را نخوانده ام. اما هر چه دقت كردم مقدمه و شروع ديگري در كار نبود. به هر حال از همان نخستين جمله زحمات چندين و چند ساله آقاي آل ابراهيم را ناديده گرفته ايد و بي آن كه بدانيد براي تطابق هر مصراع و يا پيداكردن واژه هايي كه ديگر خيلي از آن ها منسوخ شده اند ايشان چه زحماتي كشيده اند يكسره كار ايشان را تخطئه كرده ايد.

البته در كار تحقيقي هيچكس نمي تواند حرف آخر را بزند و پر واضح است كه كار ايشان هم ايرادهايي دارد و خود ايشان هم اين را قبول دارد. اما همين قدر كه حدود بيست سال  اگر نه به طور مداوم با بررسي نسخه هاي متعدد و پژوهش در فرهنگ شهرهاي اطراف براي بررسي لغات و واژه ها و آداب و رسوم وقت صرف كرده اند جاي تشكر و قدرداني دارد . و شما كه خود را بزرگ شده در خانه ي شاعر مي دانيد بايد مي دانستي كه تشكر از ايشان حداقل كاري است كه مي توانيد بكنيد.

آيا شما مي دانيد كه گردآورنده براي پيداكردن معني هر واژه به چه كتاب ها و اشخاصي مراجعه كرده است؟ مثلا واژه ي «لمبون» را در نظر بگيريد. امروزه ديگر اين واژه به كلي منسوخ شده و حتي در كتاب هاي لغت هم يافت نمي شود. از اين نمونه در اشعار مرحوم شمس بسيار است.

حضرت «ج . سعادت» آيا شما مي دانيد كه آقاي آل ابراهيم با حقوق ناچيز بازنشستگي و صرفا از روي عشق و علاقه اي كه به مردم استهبان و فرهنگ غني آن ها دارد بايد اقساط وامي را بپردازد كه جهت چاپ كتاب هزينه شده است و فروش كتاب جبران هزينه ي آن را نكرده است؟

در قسمت ديگري از همين نوشته ي كوتاه خود بر آقاي محمدباقر شمس هم ايراد گرفته ايد كه در تنظيم پيش گفتار خود به مدح گردآورنده و ذم خويشان و تكريم دير هنگام پدر پرداخته است. اولا در مورد مدح گردآورنده جز همان تعارفات مختصر معمول مدح ديگري در كار نيست. ثانيا در مورد ذم خويشان در هيچ كجاي پيش گفتار مطلبي يافت نمي شود كه حاكي از ذم كسي باشد و معلوم نيست شما اين استنباط را از كجا كسب كرده ايد.

و ثالثا در مورد تكريم پدر بزرگوارشان تا آن جا كه ما مي دانيم و از دوستان نزديك ايشان شنيده ايم چه در زمان حيات مرحوم شمس و چه پس از آن همواره مورد تكريم و احترام فرزند ارشد ايشان بوده و هستند و اين مطلب در همين پيش گفتار هم كاملا مشخص مي باشد.

دلايل قوي بايد و معنوي  /  نه رگ هاي گردن به دعوي قوي

با احترام : مرتضي اكبري ، دبير بازنشسته آموزش و پرورش استهبان