سید ابراهیم حسینی استهباناتی

 ولادت
در سال (1297 هـ . ق) در دیار عالم پرور استهبانات، در خانواده ای جلیل القدر از سادات محترم، کودکی دیده به جهان گشود. وی با خنده های کودکانه خود، زندگی را بر پدر و مادر شیرین نمود. او ابراهیم نام گرفت و در آغوش گرم پدر و مادری اهل تقوا، ولایت، زهد و پاکدامنی پرورش یافت. او که از هوش و ذکاوت بسیاری برخوردار بود، قبل از سپری شدن شش سال از بهار عمرش، قرآن را نزد پدرش و نیز مکتب خانه محل زندگی خود، فرا گرفت و پدر به پرورش فرزندش همت گماشت. سید ابراهیم، تقوا، پاکدامنی، صفا، صمیمیت، خلوص نیت، شور معنویت، آزادگی، مناعت، زهد، قناعت، پشتکار، استقامت و سایر فضائل اخلاقی را از محضر پدر الهام گرفت.[1]
تحصیلات
سید ابراهیم پس از اتمام دروس مکتب خانه، در مدرسه پر رونق استهبانات، نزد بزرگان آن دیار به آموختن علوم و معارف دینی همت گماشت و در خرد سالی درخشید و گوی سبقت را از هم درسان ربود. هم مباحثه ی سید ابراهیم، مرحوم شیخ عبدالمولی استهباناتی اخباری (متوفای 1340 هـ . ق) که فاضلی جلیل القدر و دارای تألیفات فراوان، از جمله «زاد المسافرین» در طب است می گوید:[2] من در راه بازگشت از مدرسه به خانه، سید ابراهیم کوچک را بر روی دوشم سوار کردم؛ تا هم زحمت پیاده روی او را نیازرد و هم، درس استاد را در طول راه برایم تقریر نماید وی با تلاش فراوان و خستگی ناپذیر، دروس مقدماتی و سطح را در آن حوزه به پایان رسانید.[3] و برای ادامه تحصیلات عازم شیراز شد.
در شیراز
صفات انسانی، که بذر آن ها توسط خانواده و محیط شهر در روح سید ابراهیم پاشیده شده بود؛ به تدریج ظاهر گردید و با رایحه دلکش خود، نظر صاحبدلان رابه خود جلب نمود. او سالها از محضر دانشوران و استادان بزرگ شیراز استفاده نمود. استادان سید ابراهیم در شیراز عبارتند از:
1. شیخ محمد باقر استهباناتی (شهید رابع) فلسفه، فقه و اصول.
2. میرزا ابوالحسن محقق استهباناتی؛ در فقه و اصول.
3. محقق بزرگ شیخ جعفر محلاتی؛
4. شیخ ابوالحسن حدائق استهباناتی وی از نوادگان شیخ یوسف بحرانی صاحب حدائق است که هم سفر و هم بحث او از استهبانات به شیراز بوده است.[4]
هجرت به نجف اشرف
سید ابراهیم که شوق فتح قله های رفیع دانش ها و معارف الاهی را در سر می پروراند، شیراز را برای جولان، عرصه ای تنگ یافت و در جستجوی سرچشمه دانش ها در سال (1324 هـ . ق) هجرت نمود و در جوار حرم ملکوتی مولای متقیان رحل اقامت افکند.[5] او از محضر بزرگان آن حوزه مقدسه استفاده کرد و جان خود را از سرچشمه علوم الاهی سیراب ساخت.
سید ابراهیم، در شهر دانش و تقوا یعنی نجف، از محضر دانشوران بزرگی بهره برد که عبارتند از:
1. سید کاظم یزدی، (استاد فقه ایشان).
2. شیخ محمد کاظم خراسانی، (استاد اصول)
3. میرزا محمد تقی شیرازی، (استاد فقه)
4. حکیم شهید آیه الله شیخ محمد باقر استهباناتی (معروف به شهید رابع و استاد حکمت اشراق).
بوستان فقاهت سید ابراهیم پس از سال ها تلاش بی وقفه به بار نشست و وی به درجه اجتهاد نائل گردید. آیه الله مرعشی نجفی می نویسد:
«وی شب و روز با جد و جهد تمام و تلاش بی وقفه به آموختن علوم مختلف عقلی و نقلی مشغول گردید. تا جایی که بر بسیاری از معاصران خویش برتری یافت و به منزلتی عظیم در نزد اساتید خود نایل آمد».[6]
اجازات
اجازه نامه های روایی و اجتهادی ای که وی از عالمان بزرگ و استادان خویش دریافت نمود عبارتند از:
1. اجازه نامه اجتهادی و روایی از آخوند خراسانی (صاحب کفایه)،[7]
2. اجازه نامه اجتهاد از آیه الله العظمی میرزا محمد تقی شیرازی، رهبر انقلاب اسلامی عراق در سال (1920 م)، ترجمه متن این اجازه نامه چنین است:
قابل توجه برادران دینی و دوستان با ایمان استهباناتی و سایر مسلمانان! مخفی نماند که جناب مستطاب، ملجا مردمان، علامه صاحب فهم و عرفان، تکیه گاه دانشمندان و محققان، برگزیده از میان فقیهان و مجتهدان، میرزا آقا شیرازی استهباناتی از عالمان و فقیهان صاحب کمال در نجف اشرف هستند، لذا بر برادران دینی، لازم است که جانب احترام و بزرگداشت ایشان را نگه داشته و رعایت نمایند و وجود پر برکت وی را غنیمت شمارند؛ زیرا به امثال اوست که چشمان، روشن می گردد. و از دستورات وی به ویژه در طرد و به خواری کشاندن گروه های ره کرده گمراه کننده و منحرفان از راه راست شریعت با هر گونه چاره اندیشی و ابزاری که می تواند سرپیچی نکنند. و در این باب ضروری است که به نحو کامل باوی همکاری کنند و تمام کوشش خود را به کار گیرند. برادران ما مجازند که در احتیاط ها و تأمل های ما به ایشان رجوع نمایند. درود ما و رحمت و برکات خدا بر برادران ایمانی مان باد![8]

برای دیدن ادامه مطلب بر روی ادامه کلیک کنید

مشاهیر استهبان

شخصيّت‏هاى تاريخى، فرهنگى، هنرى

استهبان سرزمین بزرگان و مهد علماست. همواره در طول تاریخ از این آب و خاک انسان هایی پا به عرصه ی وجود نهاده اند که به نوعی در فر هنگ، هنر، علم، دین، ادب، خوشنویسی، اختراعات، ورزش و شعر و شاعری تاثیر گذار بوده اند. بی شک کسانی که نامشان در اینجا آمده است همه ی آن عزیزانی نیست که متعلق به این مرز و بوم اند.

لذا خواهشمند است برای هر چه پربارتر کردن این مجموعه یاری گر ما باشید.

شيخ يوسف فرزندِ احمد فرزندِ ابراهيم بحرانى حائرى در سالِ 1107 تولد يافته است.

تأليف: كتابِ (حدائق)مُلاشاه محمدِ اصطهباناتى(1113 - 997خ)120 سال سن

مُلاعليشاه ( - 1183خ، استهبان)

يكى از عُرفا و زُهادِ مشهورِ استهبان

شيخ فرهادى

مقبره‏ى كوچكى در جوارِ آموزشگاهِ امام رضا و روبه‏روى اداره‏ى آموزش و پرورشِ استهبان قرار دارد. گويا اين آموزشگاه خانه و باغى متعلق به‏ايشان بوده است.

شيخ‏حسينِ بحرينى (آلِ عُصْفور)

از مَفاخِرِ استهبان

عبدالمولى اِسْتَهباناتى (بعد از 1203خ)

داراى كتابى است در طب به‏نامِ زادالمسافرين

حاج لطف‏اللَّه اِسْتَهباناتى(  1239خ)

يكى از عُلما و فُضلاى سلسله‏ى خواجِ استهبان

قاضى عَبدالصَمدِ بزرگ_ -1253خ، تهران)

 از عُلما و بزرگانِ اين ديار

مُلامحمد (نظام‏العلماء)

فُضلاى استهبان

سيدمحمدعلى تاج‏الواعظين

از عُلما و وُعاظِ مشهور

(شيخ‏على‏نقى‏اصطهباناتى)1093-1019خورشيدى 74سال‏ سن

شيخ على فرزندِ محمد معروف به شيخ على‏نقىِ اصطهباناتى از عُلما و حُكما و عُرفاىِ قرنِ 12 ه.ق است. در حدودِ سالِ 1050 ه.ق 1019 خ در استهبان فارس ديده به‏جهان گشود.

تأليف: كتابِ (برهان‏المرتاضين)شيخ يوسف حدائق (1107 ه.ق)

سيدمصطفى واعظ

از صداى بسيار گرمى برخورداربود.

حاج محمدعلى تاجرِ اصطهباناتى شيرازى (ركن‏زاده‏ى آدميت)

از مشاهير و بزرگانِ استهبان

حسين‏بن محمد يوسف

از دانشمندانِ عالِم و فاضِلِ استهبان. از وى كتابى به‏نامِ (الشواهد) دركتابخانه‏ى محمدعلى خوانسارى واقع در نجفِ اشرف به‏يادگار مانده‏است كه در سالِ 1292ه.ق به‏نگارش درآورده است.)5(

ملا حسين‏على

ملا حسين‏على فرزندِ ملا عباس‏على در قرنِ دوازدهم در استهبان مى‏زيست. وى كه در زُمره‏ى عُلما محسوب مى‏شود در علمِ نجوم از مهارتِ لازم بهره‏مند بود. مسجدِ مُلاحسين از آثارِ باقى‏مانده ايشان است.

ميرزا عبدالباقى اصطهباناتى

ميرزا عبدالباقى فرزندِ ميرزا محمد حسن مباشر يكى از خوشنويسان و منجمانِ اين ديار است كه در علمِ كيميا، استادِ شيخ‏المحققين بوده است. وى در شيراز در مى‏گذرد و در همان‏جا به‏خاك سپرده مى‏شود.

شيخ حسينِ بحرينى

شيخ حسين فرزندِ شيخ محمد فرزندِ شيخ جعفرِ بحرينىِ ماحوزى است كه جامعِ معقول و منقول و داراىِ علم و عمل بوده است.)

(سيدجعفرِ كشفى)1191ق. استهبان - 1267 بروجرد

 سيدجعفرِ كشفى فرزندِ سيدابواسحاقِ دارابى در حدودِ سال‏هاى 1191 ق. در استهبان متولد گرديد. پدرش از داراب به‏استهبان آمده و مُتَوَطِّن گرديده‏است. مادرش دخترِ مرحوم شيخ حسينِ بحرانى است.

    تأليفاتِ ايشان: 1- الشريفيه (منظومه 340 بيت) 2- منظومه‏اى در علمِ صرف 3- اَلبَلَد الامين فى‏اصول الدين 4- نُخبة العقول فى علم الاصول 5- الشرق و البرق 6- اِجابة المُضْطَرين فى بيان الاصول و الفروع (روشِ تربيتى اسلام، چاپخانه‏ى حيدرى، چاپ دوم، 1377ق) 7- الرق المَنشور فى معراج نبيّنا المنصور 8- تُحْفَةالمُلوك (در سير و سلوك) 9- عكوس ملكيه و شموس فلكيه 10- كفاية الايتام(در فِقه، سه مجلد) 11- سَنا بَرق فِى شَرح البارق مِن الشرق 12- صيدالبَحر 13- الشهب القابوس المكرم و الابواب القاموس المعظم 14- الرطب اليابس فى الاجماع المتخالف المتعاكس  15- جمع الشتات المتفرقه فى الجماعات المحقه المحقّقه 16- التنزيل فى معنى التأويل 17- ميزان الملوك و الطوايف و صراط المستقيم فى سلوك الخلايف (به‏كوششِ عبدالوهابِ فراتى در سالِ 1375 توسطِ مركزِ انتشاراتِ دفترِ تبليغاتِ اسلامى حوزه‏ى علميّه‏ى قم به‏چاپ رسيده است).

سيد مُصفى كشفى(استهبان  لار)

سيد مُصفى كشفى فرزندِ سيد جعفرِ كشفى فرزندِ سيدابواسحاق در يك خانواده‏ى روحانى مذهبى در استهبان متولد شد.

سيد يحيا دارابى ( استهبان - 1266ه.ق نى‏ريز)(سن 35 سال)

سيد يحيى دارابى فرزندِ سيدجعفر در استهبان تولد يافت. به‏تحصيلِ علم پرداخت و به‏شهرهاىِ زيادى مسافرت نمود.

حاج ميرزابابا اصطهباناتى 1243خ

حاج‏ميرزابابا فرزندِ حاج‏آقامحمد فرزندِ آقاعلى فرزندِ محمدعلى بيگِ ذوالقدرِ جهرمى از سلسله‏ى خواجه‏ها كه در زمانِ سلطنتِ زنديه به‏حكومتِ بلوكِ استهبان منصوب گرديد.

حاج ميرزابابا حسينى مُعِزّى ( 1294 ه.ق/ 1255 خ)

حاج سيد مُعِزالدين مشهور به‏حاجى ميرزابابا فرزندِ حاجى ميرزاعلى‏اكبر (درگذشت 1255 ق) فرزندِ مير مُعزالدين (درگذشت 1198 ق) فرزندِ ميرعلى اكبر فرزندِ مير اسداللَّه فرزندِ ميرمحمدصالح فرزندِ ميرمحمدمسيح عسكرى حسينى معروف به‏امامزاده ميرحسين واقع در قريه‏ى حسين‏آبادِ مموئى ميان‏جنگلِ فسا، در استهبان تولد يافت. وى از اَعقابِ حضرتِ امام‏محمدِباقر(ع) مى‏باشد.

برای دیدن ادامه مطلب بر روی ادامه کلیک کنید